C: Moduł prognozujący

Bazuje na zapisie stanu uszkodzeń z różnych okresów do predykcji ich rozwoju w przyszłości. Do tego celu wykorzystuje się wyniki planowanych prac badawczych podstawowych, których celem jest zaadaptowanie ewolucyjnego algorytm genetycznego traktującego stany uszkodzeń  taśmy jak kolejne stadia rozwoju populacji żywych organizmów. Tempo rozwoju populacji jest identyfikowane i dostosowane do rejestrowanych gradientów zmian stanu uszkodzeń w procesie kalibracji w warunkach ruchowych.

W badaniach potwierdzono, że wraz z upływem czasu tempo przyrostu gęstości uszkodzeń się zwiększa i to nie tylko liniowo, lecz w zgodzie z funkcją potęgową.

Prowadzenie badań zmian stanu rdzenia przy użyciu innych miar trwałości taśmy np. liczby wykonanych przez pętlę taśmy cykli jest uzasadnione. Analiza cykli obrotów pętli wokół przenośnika pozwala nie tylko poszerzyć grupę porównawczą o taśmy pracujące na przenośnikach o różnej długości i o różnej prędkości. Pozwala również precyzyjniej zidentyfikować wpływ tych czynników ("punktowych" i "liniowych") na trwałość taśmy.

Badania pozwoliły również na zidentyfikowanie wpływu długości przenośnika na tempo narastania uszkodzeń, co potwierdza wcześniejsze badania i wskazuje, że indywidualne dobierania trajektorii uszkodzeń dla każdego odcinka taśmy z osobna powinno być najlepszym rozwiązaniem. Dalsze prace nad identyfikacją charakteru tych zmian mogą doprowadzić do opracowania metodyki prognozy optymalnego momentu wymiany.

Zmiany gęstości uszkodzeń taśmy w zależności od czasu pracu z dobranym modelem funkcji kwadratowej

Procentowy udział „punktowych” i liniowych” czynników uszkadzających w procesie zużywania się taśmy w zależności od długości przenośnika

Wykres powierzchni odpowiedzi dla regresji nieliniowej gęstości uszkodzeń od długości pętli taśm i dotychczasowego czasu pracy odcinków taśm podanego w miesiącach

Analiza przeprowadzonych badań pozwala stwierdzić, że wraz z upływem czasu tempo przyrostu gęstości uszkodzeń się zwiększa i to nie tylko liniowo, lecz w zgodzie z funkcją potęgową (np. można dopasować model funkcji kwadratowej). Ponadto zidentyfikowano wpływ długości przenośnika na tempo narastania uszkodzeń, co potwierdza wcześniejsze badania i wskazuje, że indywidualne dobierania trajektorii uszkodzeń dla każdego odcinka taśmy z osobna powinno być najlepszym rozwiązaniem. Uzyskane modele mogą być wykorzystane do predykcji optymalnego momentu wymiany odcinka taśmy w pętli.

Powrót